Wie zijn de slachtoffers

De slachtoffers van ‘loverboys’ (mensenhandelaar) waar wij ons op richten zijn meisjes, jong volwassen meisjes en volwassen vrouwen. Over het algemeen zijn zij zeer getraumatiseerd, angstig, wanhopig en bevinden zich in de meest gruwelijke en mensonterende situaties.

Vaak zijn ze helemaal op zichzelf  aangewezen omdat er geen of weinig contact is met het thuisfront en familie, één van de typische kenmerken van een ‘loverboy tactiek’. Compleet geïsoleerd zijn zij letterlijk aan het overleven, hun hoofd boven water houdend.
Genieten, normaal zijn (wat is normaal in deze situatie?), je altijd afvragen wat anderen vinden en normaal meedoen in de maatschappij is niet meer mogelijk. Alles is beangstigend, eenzaam, onwennig en ingewikkeld. Zelf keuzes maken? Je weet niet meer hoe……….

Ten einde raad begin je op een gegeven moment een zoektocht in de wereld van de hulpverlening. Van huisarts, naar psycholoog, naar psychiater, naar verschillende instanties. Mogelijke opnames bij GGZ of jeugdzorg et cetera. Door de ellenlange wachtlijsten, verkeerde aanpak, veelal medicijngebruik, letterlijk opsluitingen, vaste kantoortijden et cetera loopt dit voor veel meisjes en vrouwen uit op een grote teleurstelling, met als gevolg nog minder vertrouwen in de wereld en nog wanhopiger.

Deze slachtoffers durven niets te zeggen door de talloze doodsbedreigingen, het vele geweld, de continue angst en tevens het gebrek aan vertrouwen in de medemens. Daarnaast geven zij  zichzelf de schuld en is er enorme schaamte.
Vaak worden slachtoffers ook niet gelooft doordat de details zo gruwelijk zijn, dat het ieders voorstellingsvermogen te boven gaat.

Deze meisjes en vrouwen willen bescherming en een veilige omgeving waar het verleden pas verteld hoeft te worden als zij daar aan toe zijn en zij zich veilig genoeg voelen. In de reguliere zorg werken zij enkel op van te voren afgesproken tijden maar een slachtoffer kan haar verhaal niet in een uurtje vertellen, waarna de dader haar mogelijk weer opwacht met alle gevolgen van dien. Slachtoffers verkeren soms in letterlijke doodsnood, zij kunnen niet wachten tot maandagochtend 9 uur. Doordat de slachtoffers zo beschadigd zijn en niet verder komen in de reguliere hulpverlening is de weg terug naar hun ‘loverboy’, heel vaak, hoe triest ook, de enigste optie. Dit laatste is voor naasten en buitenstaanders onbegrijpelijk… hierdoor zie je dat de levens van de slachtoffers totaal verwoest zijn. Zij willen niet terugvallen op de reguliere zorg en kunnen niet meer terugvallen op hun naasten. Terug naar hun ‘loverboy’ is dan de enigste optie en… zien te overleven.
Voor deze meisjes/vrouwen willen wij een licht puntje aan de horizon zijn, iedere vlinder (slachtoffer) die we redden is er één.

 

Praat mee op het forum, waar je anoniem kan reageren onder een schuilnaam of neem contact op met een medewerker van de stichting via de contactpagina.
Alles wat je stuurt en zegt zal vertrouwelijk behandeld worden en niet met derde worden besproken.