Wie zijn de slachtoffers?

‘’Ik moest een hele nacht aan de ketting’’
     -Slachtoffer, 25 jaar

‘’Ik was 13 jaar toen ik op transport naar België werd gezet’’
-Slachtoffer, 17 jaar

‘’Ik ben gebrandmerkt door mijn loverboy en zie nog elke dag zijn naam’’
-Slachtoffer, 16 jaar

“Ik werd aan mijn haren over het balkon gehangen, ik luisterde niet en werd afgestraft.’’
-Slachtoffer, 28 jaar

 

De slachtoffers van ‘loverboys’ (mensenhandelaar) waar wij ons op richten zijn meisjes, jong volwassen meisjes en volwassen vrouwen. Over het algemeen zijn zij zeer getraumatiseerd, angstig, wanhopig, bevinden zich in de meest gruwelijke en mensonterende situaties en zijn al hun grenzen kwijt.

Vaak zijn ze helemaal op zichzelf  aangewezen omdat er geen of weinig contact is met het thuisfront en familie, één van de typische kenmerken van een ‘loverboy tactiek’; isoleren en brainwashen. Waardoor meiden eigenlijk in een overlevingsstand komen. Je ziet dat meiden een soort muur om zich heen bouwen. Die staat tussen hun en de ‘’ normale ‘’  wereld in. Zij voelen zich ook vaak niet meer onderdeel van het normale leven en hebben het gevoel zich in een compleet andere wereld te bevinden. Ook zullen zij zich in hun gedrag afstotend gedragen en verhard overkomen, weinig emoties en vaak ook agressief.

Vaak als meiden uit het circuit stappen komen ze terecht, naar eigen zeggen, in een andere hel; hulpverleningsland. Van huisarts, naar psycholoog, naar psychiater, naar verschillende instanties. Mogelijke opnames bij GGZ of jeugdzorg etc. Door de ellenlange wachtlijsten, verkeerde aanpak, veelal medicijngebruik, letterlijk opsluitingen, vaste kantoortijden et cetera loopt dit voor veel meisjes en vrouwen uit op een grote teleurstelling, met als gevolg nog minder vertrouwen in de wereld en nog wanhopiger.

Slachtoffers van loverboys worden vaak gezien als een van de moeilijkste doelgroepen. Eigenlijk is het een persoon waar van binnen heel veel tegelijkertijd door elkaar loopt. Door het ‘afwijkende’ gedrag worden zij vaak ook nog eens (verkeerd)  gelabeld door instanties. Borderline, depressie, schizofrenie, psychotisch. Kortom; veel bekendheid over de loverboy problematiek.. Weinig kennis over de passende behandeling voor een slachtoffer. Wat ook vaak voorkomt is dat slachtoffers niet  gelooft worden doordat de details zo gruwelijk zijn, dat het ieders voorstellingsvermogen te boven gaat.

Deze meisjes en vrouwen willen bescherming en een veilige omgeving waar het verleden pas verteld hoeft te worden als zij daar aan toe zijn en zij zich veilig genoeg voelen. In de reguliere zorg werken zij enkel op van te voren afgesproken tijden maar een slachtoffer kan haar verhaal niet in een uurtje vertellen, waarna de dader haar mogelijk weer opwacht met alle gevolgen van dien. Slachtoffers verkeren soms in letterlijke doodsnood, zij kunnen niet wachten tot maandagochtend 9 uur. Doordat de slachtoffers zo beschadigd zijn en niet verder komen in de reguliere hulpverlening is de weg terug naar hun ‘loverboy’, heel vaak, hoe triest ook, de enigste optie. Dit laatste is voor naasten en buitenstaanders onbegrijpelijk… hierdoor zie je dat de levens van de slachtoffers totaal verwoest zijn. Zij willen niet terugvallen op de reguliere zorg en kunnen niet meer terugvallen op hun naasten. Terug naar hun ‘loverboy’ is dan de enigste optie en… zien te overleven. Vaak zie je bij de slachtoffers dat ze door het gebrek aan directe goede hulp, zelf hun hulpmiddelen maar gaan inzetten om overeind te blijven. Hier bij moet je denken aan drugs, zelf verdovende middelen, alcohol etc.

Voor deze slachtoffer, meerder of minder jarig, willen wij een licht puntje aan de horizon zijn, iedere vlinder (slachtoffer) die we redden is er één.

Wil je hulp? Neem contact op met een medewerker van de stichting via de contactpagina.

Alles wat je stuurt en verteld zal vertrouwelijk behandeld worden en niet met derde worden besproken.