Lovergirls net robots,

Op grote schaal infiltreren meisjes in instellingen voor jeugdzorg en vrouwenopvang om andere meisjes en jonge vrouwen te ronselen voor loverboys. Dat zegt Anita de Wit van de stichting StopLoverboysNU. „Elk meisje dat in een instituut zit of heeft gezeten, heeft wel eens te maken gehad met zo’n ’lovergirl’.” „De lovergirls, die vaak al met jeugdzorg in aanraking zijn geweest, laten zich oppakken en worden vervolgens naar een instelling gebracht. Daar proberen ze de beste vriendin te worden van een ander meisje, en haar zover te krijgen dat ze meegaat naar de jongens die haar loverboy betalen voor seks met haar”, zegt De Wit. „Wonen in zo’n instelling is natuurlijk geen pretje, maar het is maar voor een paar maanden en met voorbeeldig gedrag sta je zo weer buiten. En bovendien kan het ook een soort verademing zijn; even geen prostitutie of andere praktijken.”

„Infiltreren is niet zo moeilijk”, zegt Lou Repetur van Movisie, kennisinstituut en adviesbureau op het gebied van maatschappelijke ontwikkeling. „Zeker crisisopvang of zwerfjongerenopvang neemt jongeren zonder al te veel vragen op. Als een meisje zegt dat ze op de vlucht is wegens eergerelateerd geweld, kun je dat moeilijk bij haar familie gaan checken. En we gaan er in onze maatschappij vanuit dat het klopt wat mensen zeggen. Je zou je doel voorbijschieten als je drempels verhoogt wegens misbruik door een relatief kleine groep.”

Infiltratie

Jeugdzorg Nederland zegt overigens bekend te zijn met het probleem lovergirls, maar dat er geen sprake  is van infiltratie in gesloten instellingen. Over infiltratie in open instellingen en vrouwenopvang heeft de organisatie op dit moment geen informatie. Er is een onderzoek uitgezet naar slachtoffers van loverboys in de jeugdzorg en vrouwenopvang, ook de praktijken van lovergirls worden daarin meegenomen. Recente cijfers over het aantal lovergirls en slachtoffers van loverboys zijn er niet. „We werken nog steeds met een schatting uit 1998 (toen werd gesproken over 1500 minderjarige meisjes in de prostitutie; red.). Vorig jaar werden 200 meisjes geregistreerd als slachtoffer van een loverboy. Dat kan het topje van een ijsberg zijn”, aldus Repetur. „Maar het lijkt een vrij kleine groep. We hebben daarentegen wel het vermoeden dat veel meisjes te maken krijgen met praktijken van een  loverboy. De meesten zeggen echter als ze een keer een grens over zijn gegaan: ’ik doe het niet meer’ en haken af. Een kleine groep is te kwetsbaar om die grens te trekken. In 1991 werd de lobby ingezet met ’iedereen kan zo worden’, maar dat is niet zo. Wél iedereen die kwetsbaar is.” Een meisje andere meisjes laten ronselen, zegt Repetur, is slechts één van de vele technieken waarvan een loverboy zich bedient. „Het gaat hem om geld. En of hij dat nou krijgt door prostitutie, mobieltjes verkopen, valse leningen afsluiten of wat dan ook, het maakt hem niet uit.” De term ’lovergirl’ wordt sinds een jaar of vier gebezigd. „Het fenomeen kennen we echter al veel langer in de buitenlandse mensenhandel, waar vrouwelijke slachtoffers andere vrouwen rekruteren; het is een methode die je ziet in veel criminele organisaties”, zegt Marja Bijl van Prostitutie Maatschappelijk Werk van Humanitas in Rotterdam. „De meisjes waren eerst zelf slachtoffer van een loverboy,en hoeven dan vaak zelf niet meer in de prostitutie te werken, maar worden lovergirl gemaakt. Ze worden gedwongen te ronselen, maar zijn zelf ook slachtoffer. Dat je iets gaat doen waar je zelf slachtoffer van bent geworden, is supertragisch. Het zegt veel over de mate van dwang, bedreigingen en angst die ermee gepaard gaan.

Schuldgevoel

Het schuldgevoel speelt bij die meiden nog eens extra. Daar moet je als hulpverlener anders mee omgaan, die meisjes duidelijk maken dat je onder dwang dingen doet die je jezelf niet mag aanrekenen.” „Ongeacht wat de lovergirls moeten doen, wapens of drugs smokkelen of meisjes ronselen, ze zijn dader, maar altijd zelf ook slachtoffer”, beaamt Anita de Wit. „Ze zijn zo gebrainwasht en geïntimideerd dat het net robotjes zijn.” Eline (dit is om privacyredenen niet haar echte naam) werkt nu als vrijwilliger bij de stichting StopLoverboysNU. Zij is lange tijd zelf lovergirl geweest. Ze ronselde volwassen meisjes. Als volwassen vrouwen namelijk zeggen dat ze het vrijwillig doen, is prostitutie legaal en staan hulpverleners vrij machteloos. Eline vertelt: „Ik was al heel vaak bij klanten geweest en op een avond nam mijn loverboy me mee uit; dat deed hij eigenlijk nooit. Hij gaf me geld en zei dat ik meiden mee moest nemen naar huis. In het begin verzette ik me nog. Maar na mishandeling en bedreiging van mijn familie deed ik het maar. En dan hoefde ik zelf niet meer in de prostitutie. Vanzelf kom je dan in een wereld waarin je het normaal vindt. De meisjes die er gevoelig voor zijn, pik je er zo uit. Ze zijn buitenstaander, verdrietig, willen aandacht. Ik weet dat er nu nog twee meisjes die ik geronseld heb, werkzaam zijn voor hem. Ik vind het heel moeilijk. Ik kan geen contact met ze opnemen, want ik ben bang weer die wereld ingezogen te worden. Maar ik schaam me heel erg voor wat ik heb gedaan.”

20110815-Vrouw-TE-TE009—Tlg-1-203838

 

Posted in Algemeen, Nieuws, Stichting StopLoverboysNU

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*