Mijn reis door de tentoonstelling Journey

Afgelopen vrijdag 21 oktober 2010 ben ik samen met een aantal vlinders richting Den Haag gegaan waar de tentoostelling Journey was, graag wil ik hier mijn verhaal neerzetten.

Op het laatste moment werd het vrijdag toch nog mogelijk om ook naar Den Haag af te reizen en heb ik mijn belrondje gemaakt om alle vlinders op te pikken en richting den haag te gaan. Van te voren was er al veel media aandacht geweest voor de tentoonstelling.

Eenmaal aangekomen merkte ik dat ik er met gemengde gevoelens stond. Aan de ene kant stond ik er als voorzitster van de Stichting Stop Loverboys NU waardoor het onderwerp en aan de andere kant stond ik er als moeder van een prachtige dochter die in handen is geweest van loverboys en alweer in handen is van een loverboy. Een jongen die haar in zijn macht heeft door een web van leugens en bedrog. Nu alweer 1 1/2 jaar is mijn dochter bij hem. Als moeder ben je machteloos, ik sta er niet alleen in, maar wacht de dag af tot zijn web van leugens uit komt en mijn dochter haar weg terug kan vinden. Ooit ben ik de stichting begonnen om haar veilig te krijgen en te houden. En de dag gaat komen dat de stichting een eigen opvang krijgt een plek waar meiden als mijn dochter een plek krijgen om aan hun trauma’s te werken maar ook aan hun eigen mening en hun eigen IK.

Maar journey sorry moest even uitspreken wat er in mijn hoofd rond spookte toen ik rond liep in de containers die het leven van elena symboliseerde. Geen gemakkelijk leven kan ik u vertellen. Op jonge leeftijd haar vader verloren en door een web van bedrog meegegaan naar Engeland en daar aan het werk gezet in de gedwongen prostitutie. Een meisje die niet eens wist wat Sex was laat staan hoe het moest. Een meisje die moederziel alleen was en nu de kracht heeft gevonden om haar verhaal te doen. Vanuit de stichting weten wij hoe belangrijk het is om je verhaal te doen. Niet alleen om aangifte te doen want iedereen die er mee te maken heeft weet dat het van belang is om aangifte te doen om dit soort laffe jongens tegen te gaan. Maar het stopt niet bij aangifte doen. Meiden zitten met trauma’s, het stukje verleden, maar ook met de vraag waarom? Wie heeft er antwoorden voor deze meiden? In de container bij Journey kwam er een zwart gat waar je voor kon staan. Het symboliseerde het al bekende zwarte gat waarin vlinders getrokken worden. Een uitzichtloze situatie waarin alleen maar duisternis is. Vanuit de stichting proberen we te praten met deze meiden, hen te laten vertellen en te luisteren zodat ze zich bewust zijn dat het zwarte gat bestaat maar er ook weer licht kan zijn en dat ze niet alleen hoeven te zijn. Dat wij er zijn om dat licht weer te vinden. Maar voordat zwarte gat bevond zich de werkkamer van elena. In de werkkamer gingen mijn gedachten naar mijn eigen dochter. De geur, de geluiden, de beelden en de tekst HELP ME. Verscheurde mij van binnen. Het idee dat zij daar elke dag in zo een kamer bevind zonder een uitweg, zonder liefde en zonder respect. Daarbij zoveel maskers op moet doen om het maar te laten lijken dat ze dit vrijwillig doet en voor haar plezier geld moet verdienen en weer moet afstaan aan de jongen waarvan zij denkt dat hij van haar houd echter de waarheid is dat hij alleen maar om het geld geeft, het geld waarvoor zij elke dag haar lichaam moet geven zodat meneer al het geld kan innen en er zelf niet voor hoeft te werken. Want werken doen dit soort gasten niet, en anders is het wel via een uitzendbureau of een vriendendienst zodat het lijkt alsof alles goed is en dat ze eigen legaal inkomen hebben.

In een andere container hoorde ik de stem van Elena. Dit kwam niet geheel tot zijn recht ik wilde luisteren naar Elena en probeerde het ook maar door de vele mensen die voorbij liepen was het moeilijk om je te blijven focussen op haar stem. Tegelijk dacht ik dat het ook symbolisch was Elena wilde haar verhaal doen echter door alle drukte werd ze niet gehoord en liepen er mensen gewoon door. Net als nu in de praktijk gebeurd mensen zien en horen van loverboy praktijken maar kiezen (on)bewust ervoor om door te lopen, om hun ogen en oren te sluiten. Zelf kan ik dat niet meer. Waar ik ook ben waar ik ook kijk, het gebeurd vlak voor onze ogen, het kan die leuke jongen in een restaurant zijn, de jongen die zijn moeder helpt met de boodschappen maar ook die jongen met een strafblad. Het zijn niet alleen laag of ongeschoolde jongens die zich mengen met loverboypraktijken. Nee, het kan iedere jongen zijn die op een snelle manier zo veel mogelijk winst met zo een min mogelijk risico om gepakt te worden aan het werk is. Want al word hij gepakt, bewijs maar dat het onvrijwillig was, bewijs maar dat hij het heeft gedaan en daarbij zijn de straffen in Nederland een lachertje. Een jongen die een minderjarig dwingt tot sex en haar aan het werk zet in de prostitutie kreeg vorige week 1 jaar cel met aftrek van voorarrest. Dit zijn de berichten waar Den haag zich over kan gaan buigen. Ze moesten zich kapot schamen dat dit meisje opgesloten word en tegen de tijd dat zij eindelijk vrij is en normaal kan gaan leven in onze maatschappij meneer alweer zijn volgende slachtoffer gemaakt heeft. Want voor zo veel geld maar 1 jaartje zitten daar worden ze echt niet bang van.

Nu we het toch over politiek Den Haag hebben wil ik toch ook nog iets anders kwijt. Want er word door politie gesproken over daders die zij willen vervolgen. Op het moment dat er zo een jongen in beeld komt word er gekeken wat hij nog meer op zijn kerfstok heeft staan. Dit soort jongens hebben niet het woord loverboy op hun voorhoofd staan of zoals Den Haag ze nu benoemt ‘pooierboys’ laat staan dat er op hun strafblad al een veroordeling staat van mensenhandel. Over misleiding gesproken wat probeerd Den Haag daar nog steeds mee te bereiken??? Hoe krijgen we de loverboys uit Nederland? Ik weet het dacht de minister ik noem ze gewoon anders dan zijn er ook geen loverboys meer. En pooiers ja die helpen de meiden door een klein stukje van de opbrengst tot hen te nemen in ruil voor bescherming en vaak een veilige werkomgeving. Dus pooierboys moeten we ze noemen, ik dacht het niet. Loverboys zijn het en niet anders. Maar ik dwaal af wat ik wilde zeggen is het volgende. Loverboys hebben vaak geen strafblad en als ze het al hebben dan is het vanwege kleine vergrijpen zoals de politie dat noemt. Hoewel drugshandel dan wel het plegen van een overval in mijn ogen niet niets is. In Nederland moeten we af van het stereotype dat er bestaat over loverboys. In de voorlichtingen benoemen wij de gevaren, de soorten loverboys die er zijn en ook helaas dat iedereen slachtoffer kan worden van loverboys. Niet alleen het buurmeisje waarvan je het nooit gedacht had maar ook je eigen dochter. En de daders? Die zijn helaas ook overal aanwezig.

Journey een reis door Elena’s leven die in mij veel losmaakte. De reis, de journey die ik maakte met mijn mooie vlinders was intens maar ik was blij dat we hem gemaakt hadden. We stonden er alle met onze eigen gevoelens en eigen denkbeelden. Voor de een was het herkenbaar en emotioneel. Voor de ander was het weer een andere beleving en helaas was het voor sommige nog te mild uitgebeeld. Verdriet, woede maar ook blijdschap ging er door deze vlinders heen. Want ook al is het een moeilijke reis geweest, zij hebben hem gemaakt en hem overleefd. Hun reis gaat nu verder met de werkzaamheden in de stichting maar ook in hun prive leven dragen zij de reis uit het verleden met hen mee. Waardoor er soms momenten zijn dat ze verdriet hebben en dit uitten. Maar ook de momenten dat ze terug denken en trots zijn, net als ik, op het geen wat ze bereikt hebben. Hun doelen, hun dromen die zij bereiken of al bereikt hebben. Daarvoor ben ik ooit deze stichting begonnen om deze meiden een kans te geven. Een kans op een zoals de maatschappij het zegt een normaal bestaan. Een leven die zij voorheen niet meer verwacht hadden dat ze het zouden kunnen. Nu ook heb ik een prachtige vlinder in de opvang van de stichting. Ook zij heeft de keuze gemaakt om voor haarzelf te kiezen. Geen gemakkelijke weg maar wel een keuze die mij ontzettend trots op haar maakt. Zij weet nu ik ben niet alleen. Ik hoef niet alleen te vechten en alleen op zoek naar veiligheid te gaan. Wij zullen die samen met haar gaan vinden. Deze week kunt u haar ‘journey’ reis gaan volgen via twitter. Dus houd de site in de gaten.

Een lang stuk wat ik geschreven heb maar het zijn woorden die uitgesproken moesten worden.

Lieve groet,

Anita

Posted in Algemeen, Stichting StopLoverboysNU

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*